ให้อยู่ในความดูแลของกุ้งนางหมดแม้แต่ครอบครัวของเขาเองเขาก็ไม่เคยส่งเสียเงินของเขาสองคนควรจะเป็นเงินที่เก็บไว้สร้างอนาคตร่วมกันในวันข้างหน้าเก็บไว้ให้ลูกให้ร้านไม่ใช่ญาติพี่น้องคลานไปหากุ้งนางจะนำเงินส่งไปให้น้องชายมันก็เท่ากับว่าไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลยคุณน้องได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเธอไม่พอใจเขากับเรื่องนี้มากแต่ไม่คิดจะโต้เถียงให้เกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันจึงพยายามเสียเงินค่ากับข้าวทีละเล็กทีละน้อยส่งไปให้น้องชายโดยที่พยายามไม่ให้วีระจับได้สิ่งนั้นก็หมายถึง 2-3 เดือนถึงจะได้ส่งให้สักครั้งแต่ละครั้งก็ไม่ใช่เป็นเงินจำนวนมากอะไรคงเข้าใจพี่สาวดีทุกอย่างและเข้าใจด้วยว่าพี่เขยของเขาเขียวขนาดไหน แต่ผมก็ไม่เคยคิดมากหรือน้อยใจอะไรนอกจากการจับจ่ายที่จำเป็นสำหรับเรื่องการเรียนแล้วผมเก็บทุกบาททุกสตางค์เพื่อใช้เป็นทุนในการเรียนต่อระดับอุดมศึกษาที่กรุงเทพฯและตั้งใจว่าจะหางานทำส่งตัวเองเรียนจะไม่รบกวนพี่สาวและพี่เขยโดยเด็ดขาดจนกระทั่งเรียนจบชั้นมัธยมและสอบติดเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯห่างตัดสินใจขอวีระว่าให้น้องชายได้อาศัยอยู่ที่บ้านด้วยเพราะสงสารน้องที่ต้องเรียนไปด้วยทํางานไปด้วยเฉพาะแต่ค่ารถค่ากินในแต่ละเดือนก็มากพอแล้วถ้าต้องหาเงินให้พอค่าที่อยู่ด้วยคงจะหนักเกินไปและอาจมีผลต่อการเรียนในตอนแรกวีระแสดงความไม่พอใจออกอย่างชัดเจนมีปากเสียงถึงขั้นทะเลาะกันแต่กุ้งนางยื่นคำขาดถ้าเขาไม่ เธอก็จะขอเลิกกับเขาและออกจากบ้านไปอยู่กับน้องตามลำพังตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาบังคับไม่ให้เธอส่งเสียน้องชายคนเดียวมาตอนนี้ยังทำท่ารังเกียจน้องชายเธออีกเห็นทีจะอยู่ร่วมกันไม่ได้เมื่อคุณนางยื่นคำขาดวีระจำต้องยอมรับผมเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยอย่างจำใจวีระไม่เคยแสดงความเป็นมิตรกับกบคำพูดอะไรที่กระแนะกระแหนได้เขาก็จะพูดแกล้งอะไรได้ก็จะแกล้งแรงแม้กระทั่งเวลาที่คบทำกับข้าวกินแม้แต่น้ำปลาในครัววีระก็ไม่อนุญาตให้ใช้เขาบอกว่าถ้าอยากจะกินเค็มให้ใส่เกลือแทนเพราะเกลือมันราคาถูกกว่าเวลาที่ผมนั่งอ่านหนังสือในตอนดึกดึกอยู่ๆก็เดินออกมาจากห้องแล้วตรงเข้าปิดไฟหน้าตาเฉยก่อนจะบอกว่าเปลืองไฟทำอยู่หลายๆค่ะ ข้าวสุดท้ายผมก็ต้องเปิดไฟฉายหรือไม่ก็จุดเทียนท่องตำราเขาพูดลอยๆให้ได้ยินทุกวันว่ากลัวเป็นภาระเรื่องเงินเรื่องทองทำตัวไม่มีประโยชน์อะไรทั้งๆที่ผมรับหน้าที่ทำงานบ้านทุกอย่างเอาไว้เสียเองตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่เวลาพยายามกดดันทุกวิถีทางเพื่อให้เกิดฝนไม่ได้และย้ายออกไปเองแต่ถึงแม้จะโดนกลั่นแกล้งและโดนวาจาเสียแทงใจขนาดไหนก็ไม่เคยถือสาและโกรธขึ้นพี่เขยทุกครั้งที่โดนดุโดนว่าเขาก็จะนั่งก้มหน้านิ่งไม่ต้องเถียงใดๆหากพี่เขยอย่ากระแนะกระแหนอะไรเขาก็ปล่อยให้พี่เคยพูดไปโดยไม่เคยเก็บเอามาคิดน้อยเนื้อต่ำใจให้รกสมองกลุ่มหนังรับรู้ทุกการกระทำของวีระและรู้สึกสงสารน้องจากใจแต่กลับเป็นกบที่คอยให้กำลังใจเธอและบอกว่าเขา เขาเข้าใจพี่เขยดีคงไม่ต้องคิดมากก็ใช้ชีวิตอยู่แบบถูกโขกสับจากพี่เขยอยู่ 3 ปีเต็มและในปีที่ 4 นี้เองที่เกิดเรื่องร้ายขึ้นในครอบครัวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อาการสาหัสเป็นอัมพาตตั้งแต่คอลงไปช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยวันๆได้แต่นอนติดเตียงกุ้งนางต้องทำงานเพิ่มเป็นเท่าตัวเพื่อให้พอกับค่าอยู่ค่ายาค่าหมอและค่าโรงพยาบาลรวมไปถึงข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่จำเป็นสำหรับวีระกำลังออกทำงานตั้งแต่เช้ากว่าจะกลับเข้าบ้านอีกทีก็เกือบ 22:00